Wat als we de school eens op ooghoogte van kinderen zouden brengen?
Wat als we de school eens op ooghoogte van kinderen zouden brengen?
Wat als we de school eens bekijken door de ogen van een kind? Wat als we onze boekentas bij de deur laten staan en zelf kiezen hoe we onze dag indelen?
We zouden kunnen beginnen met het oefenen van de tafels met een leerventilator en veters, en daarna je vriendjes uitdagen voor een taalspelletje, gezellig op je buik, heerlijk comfortabel op een speelmat?

Kortom: spelenderwijs leren stimuleren en je dag indelen zoals je zelf wilt, zonder het serieuze werk uit het oog te verliezen. Dat zou zomaar het motto kunnen zijn van Pauline Tu, leerkracht van groep 5 op een school in de regio Parijs, oftewel « de allerbeste juf » volgens Oscar van de Mezamé-familie, die als geen ander begrijpt dat kinderen het beste leren door te spelen.

« Ik geef nu vier jaar les aan groep 5 en ik vind het geweldig om spelen centraal te stellen bij het leren, dat is voor mij echt essentieel. Maar in een traditioneel klaslokaal wordt dat al snel lastig: je moet tafels draaien om eilandjes te maken, waardoor de lades niet meer handig zitten, de kinderen raken gefrustreerd... en je kunt er amper nog tussendoor lopen! »
Op zoek naar meer rust, flow en samenhang in haar lessen, is Pauline het prachtige avontuur van het flexibele klaslokaal aangegaan. « Ik had een rode draad nodig, iets waarmee ik mijn visie op leren makkelijk in de praktijk kon brengen ».
Na wat overleg met de directie en het lerarenteam moesten de handen uit de mouwen worden gestoken en werd een groot deel van de zomer besteed om een schoolstart voor te bereiden die net even anders is: spelletjes bedenken op basis van het leerprogramma, zoveel mogelijk materiaal plastificeren zodat het de hele dag door gebruikt kan worden, weekplannen maken met een mix van oefeningen en spelletjes, in groepjes of alleen... en vooral de klas fysiek inrichten!
Pauline begon met het prikken van een oude tennisbal onder elke stoelpoot: dat scheelt al een heleboel herrie! Vervolgens haalde ze wat tafels weg: er zijn hier minder bureaus dan leerlingen, maar de kinderen kunnen gebruikmaken van Z-tools om te werken. Z-wattes? Een slimme combinatie van stoel en tafeltje waar je gewoon mee op de grond gaat zitten (of op een speelmat, je kunt immers nooit genoeg zachtheid hebben) en waar je makkelijk je schrift op legt om een versje over te schrijven (of je laptop, ja, die vraag kregen we al!).

En voor de wiebelkonten? Pauline heeft aan alles gedacht: wiebelkussens op de stoelen of wiebelkrukken, net wat je fijn vindt. En voor kinderen die snel afgeleid zijn of zich even moeten afzonderen om zich te concentreren, heeft de juf gehoorkappen en bureauschermen klaarliggen om een eigen rustig coconnetje te creëren.
En natuurlijk niet te vergeten: een paar Mezamé-speelmatten voor de kringmomenten bij een nieuwe les of voor in het leeshoekje.


« We wisselen de hele tijd van plek, dát is juist zo leuk! » roept Oscar enthousiast.

Een bron van chaos, denk je misschien? Nee, juist een geweldige manier om onze kinderen zelfstandiger te maken. Elke maandag geeft Pauline ze een weektaak met spelletjes en opdrachten: iedereen deelt het zelf in, op zijn of haar eigen tempo.
« Ik vertel ze dat als ze moe zijn, ze eerst een spel of opdracht kunnen kiezen die ze makkelijk vinden; het moeilijkere gedeelte van het weekplan pakken ze dan op een ander moment wel weer op ».
Zelfstandigheid dus, maar ook elkaar helpen en samenwerken.
« Als hun vriendjes op dat moment met iets anders bezig zijn, zoeken de kinderen gewoon contact met andere klasgenootjes om samen aan de groepsopdrachten te werken », vertelt Pauline.

En de fijnste plek voor al die gezamenlijke activiteiten blijft natuurlijk onze iconische speelmat, vaak uitgeklapt in de King Size-versie zodat iedereen er lekker op past.
De speelmatten veroveren zelfs de gang, waar de juf een verlengstuk van haar klas heeft gecreëerd voor de wat luidruchtigere spelletjes, zodat andere leerlingen daar geen last van hebben.
« Het zorgt voor een hele fijne sfeer in de klas », besluit Pauline, zozeer zelfs dat de kinderen soms geen zin meer hebben om naar buiten te gaan voor de pauze!