De avondspits (en alles wat erbij hoort)

Het is 18.45 uur. Je komt thuis van je werk en droomt van rust, een kopje thee en zachtheid. Wie staat er voor je neus? Een kind dat drie sterke espresso's achterover lijkt te hebben geslagen. Het rent, gilt, springt op de bank en gooit met knuffels. De eerste reflex: "Doe nou toch eens rustig!". Het antwoord? Nog veel meer herrie. Aaaaaah…

Welkom in de beruchte avondspits. We weten het heus wel — na alle boeken over het perfecte ouderschap te hebben verslonden — dat het geen aanstellerij is en niet tegen ons gericht is. Maar op dat moment knap je toch even. En soms trek je het je toch een beetje persoonlijk aan.

En dat is waar Isabelle Filliozat om de hoek komt kijken. Volgens haar is wat we een “driftbui” noemen vaak een motorische ontlading. Hoe zit dat precies? Stel je de dag van een kind eens voor. Op het kinderdagverblijf, bij de gastouder of op school heeft het zich de hele dag moeten inhouden. Regels volgen, op je beurt wachten, omgaan met lawaai, andere kindjes, emoties… Dat kleine lijfje heeft spanning, stress en opgekropte energie verzameld. Eenmaal thuis, in het eigen veilige nestje, vliegt het deksel van de snelkookpan. Het heeft er fysiek behoefte aan om te bewegen, te ontploffen, de druk van de ketel te halen. Vragen om op dat moment rustig te worden, is alsof je met een fles champagne schudt en hoopt dat hij niet spuit bij het openmaken. (We hebben het getest, maar dat was een excuus om de woonkamer opnieuw te schilderen:).

Vechten tegen de mini-wervelwind is uitputtend. Een alternatieve strategie? Meebewegen, zodat het sneller voorbij is. In plaats van “Stop met bewegen”, geven we ons gewoon meteen over: « Oké, moet je even lekker bewegen? Kom maar op. Maar wel hier. » De woonkamer verandert en het speelkleed wordt een officiële ontlaadzone. Dankzij het schuim met hoge dichtheid, dat veel beter dempt dan een gewoon vloerkleed, vangt het koprollen en rondkruipende sprintjes volkomen veilig op. Op sokken, en tien minuutjes lang, mag “alles wat gek is”: rollen als een pannenkoek, brullen als een leeuw en natuurlijk een kietelgevecht beginnen: lachen is een van de beste manieren om cortisol, het stresshormoon, te verlagen.

En dan, met een beetje geluk, ontspant het lijfje. De druk zakt weg. De dopamine heeft zijn werk gedaan. Het kind is (bijna) klaar voor het badje, het eten en de knuffel voor het slapengaan. Werkt het elke keer? Helaas niet. Maar die paar minuutjes vrolijke chaos op het speelkleed toelaten kan alleen maar bevrijdend werken voor de kleintjes… én voor de groten (wij hebben immers ook drukke dagen achter de rug!).