ETEEEEEEEN!

a table

Met de herfst doen ook flespompoenen, oranje pompoenen en andere pompoensoorten hun intrede in de keuken.

Op sociale media worden we door kookaccounts overspoeld met prachtige foto’s waarop hartige tatins en romige soepen eruitzien alsof je ze zó op tafel zet! Maar we hebben niet allemaal tijd om na het werk nog langs de groenteboer te gaan en vervolgens anderhalf uur in de keuken te staan… En zelfs als er ’s avonds mooie bordjes op tafel komen, hoe krijgen we onze kinderen dan zover dat ze die vreemde groenten eten? Want nee, herfstgroenten vallen niet bij iedereen in de smaak, en een onschuldig pompoensoepje kan zomaar een strijd worden!

We kennen allemaal het advies ‘5 porties groente en fruit per dag’ en weten hoe belangrijk dat is voor de gezondheid van het hele gezin.

Maar moeten we per se seizoensgroenten eten? Moeten we alles uit de kast halen om de kinderen één hapje herfstpuree te laten eten? Om het wat meer in perspectief te zien en ons niet langer te vergelijken met de beste chefs op Instagram, stelden we een paar vragen aan Sylvie Barreiro, diëtist en voedingsdeskundige gespecialiseerd in kindervoeding.

Meza’Team: Is het normaal dat we onze kinderen vaak moeilijk aan de groenten krijgen? 

Sylvie Barreiro: Ja, en het komt zelfs heel vaak voor! Als kinderen groter worden, laten ze duidelijker merken wat ze lekker vinden en worden ze zelfstandiger in wat ze eten. Ze letten veel sterker op de zintuiglijke eigenschappen van eten (geur, kleur, textuur, temperatuur...), zelfs meer dan volwassenen! Vanaf ongeveer 18 maanden tot 2 jaar kunnen ze wantrouwig worden tegenover bepaald eten. Dat noemen we ‘voedselneofobie’, en die fase kan jaren duren. Het is niet ongewoon dat een kind houvast zoekt bij vertrouwd eten: vooral beige eten, zoals brood en pasta, is vaak favoriet! Probeer je dus in je kind te verplaatsen. Wij volwassenen weten bijvoorbeeld dat courgette eetbaar is en dat groenten waardevolle voedingsstoffen bevatten. Maar een jong kind denkt niet vanzelf op die manier. Je kunt de voedingsles of het argument "het is gezond" achterwege laten: bij kinderen werkt dat niet! Onze rol als ouder is niet om ons kind koste wat kost een groente te laten eten, maar om het die stap voor stap te laten ontdekken, met alle zintuigen en vooral door te spelen. Kinderen barsten van de fantasie, dus laten we daarop inspelen en het eten wat leuker maken!  

Meza’Team: Voor ouders is het soms lastig om te kiezen tussen het ideale bordje en een bordje waar onze kinderen écht blij van worden (en dat ze ook opeten!)… Wat doe je als ‘het beste’ en ‘wat werkt’ niet hetzelfde zijn?

Sylvie: Volgens mij moeten we eerst onze verwachtingen bijstellen. Als ouders hebben we vaak een vrij precies beeld van hoe een evenwichtig bord eruit moet zien. We willen graag dat ons kind alles eet, maar tussen het ideale bordje en de werkelijkheid van een driejarige kan een groot verschil zitten! Sommige kinderen hebben periodes waarin ze steeds om hetzelfde eten vragen, vaak dingen die ze al kennen, met een voorspelbare, vertrouwde textuur. Brood, pasta en vooral knapperige dingen zijn vaak een groot succes. Het gaat er niet om dat je afziet van variatie, maar dat je die zonder druk blijft aanbieden. Je kunt prima iets vertrouwds naast iets nieuws op het bord leggen. Zo heeft je kind iets op tafel staan waarvan het weet dat het dat lekker vindt. Daardoor kan het de rest van het bord met meer rust tegemoetzien. Het helpt ook om naar de langere termijn te kijken. De ene dag kun je een nieuw recept proberen en de andere dag kies je voor een eenvoudige maaltijd die voor het hele gezin werkt. Wordt het aantal dingen dat je kind eet echter heel beperkt, weigert het ook eten dat het eerder wel lustte of heeft dit invloed op de groei? Aarzel dan niet om hulp te vragen aan een zorgverlener.

Meza’Team: Moet je erop aandringen dat je kind alles proeft?

Sylvie: Nee, ik ben er niet voor om een kind te dwingen iets te proeven. Je kunt het aanbieden, je kind aanmoedigen en nieuwsgierig maken, maar zonder verplichting. Als je bijvoorbeeld zegt: "Eet je groenten op, dan krijg je een toetje", loop je het risico dat groenten als een verplichting gaan voelen en het toetje als een beloning. Dat is precies wat je niet wilt: het kan een ontspannen relatie met eten in de weg staan en de deur openzetten voor eetproblemen… Je kunt het eten juist speelser maken, vooral voor kinderen van 2 tot 6 jaar, die zo’n rijke fantasie hebben. Waarom maak je van een sperzieboon geen snor, eet je niet eens als een kip (zonder handen of bestek), vergelijk je de grootte van broccoliroosjes of verzin je een verhaaltje over het eten? Zo verschuift de aandacht: je kind is niet meer alleen bezig met het feit dat het een groente moet eten, maar beleeft samen met jou iets leuks. En vooral: laten we ruimer kijken naar wat het betekent om nieuw eten te ontdekken. Als je kind ernaar wil kijken, het wil aanraken of eraan wil ruiken, is dat al een kans om er vertrouwd mee te raken. Het doel is niet om meteen een hap groente naar binnen te krijgen, maar om zoveel mogelijk positieve ervaringen met dat nieuwe eten op te doen. Geef je kind de tijd. 

Meza’Team: Hoe blijf je iets aanbieden zonder te dwingen, zodat je kind telkens misschien een beetje meer proeft? En klopt het eigenlijk dat je je smaak kunt ontwikkelen?

Sylvie: Ja, ervaring speelt een belangrijke rol bij het leren eten: hoe vaker een kind in een prettige omgeving met iets te eten in aanraking komt, hoe beter het dat kan leren kennen en uiteindelijk ook zelf gaat eten. Ik raad aan om eten te blijven aanbieden, ook als je kind het eerder heeft geweigerd, maar zonder aan te dringen of er iets over te zeggen... Je kunt ook variëren met hoe je groenten klaarmaakt: gestoomde broccoli is bijvoorbeeld een heel andere ervaring dan broccoli uit de oven. Een kind kan een groente dus op de ene manier wel eten en op de andere manier niet. Je kunt je kind ook betrekken bij het klaarmaken van de maaltijd, bijvoorbeeld door het op de markt een groente te laten kiezen of te vragen hoe het die graag zou willen eten. Als je kind wat ouder is, kun je samen nadenken: "Zo vind je wortels niet zo lekker. Zullen we eens proberen ze anders klaar te maken?" Het idee is om je kind een rol te geven bij het ontdekken van eten. De smaak van je kind ontwikkelen betekent niet alleen dat het leert om gezonde dingen te eten. Het betekent ook dat het eten leert kennen, smaken leert herkennen en vertrouwd raakt met verschillende texturen.

Meza’Team: Wat kun je doen als eten voor spanning zorgt? Heb je eenvoudige tips om weer wat rust aan tafel te brengen?

Sylvie: Ik denk dat de eerste stap is om de druk te verlagen, vooral de druk die we onszelf als ouders opleggen! We willen het zo graag goed doen dat het plezier van samen eten soms op de achtergrond raakt… We gaan met hoge verwachtingen aan tafel en als ons kind iets weigert, dringen we aan, gaan we onderhandelen of maken we ons zorgen... Zo wordt eten voor iedereen beetje bij beetje een bron van stress. Daarom is het belangrijk om weer duidelijke, vaste afspraken te hebben, maar ook soepel te blijven in hoe we die toepassen. Als ouder bepaal je wat je aanbiedt, waar en wanneer er gegeten wordt. Je kind heeft ruimte nodig om eten te ontdekken en naar het eigen lichaam te luisteren. Concreet kun je vrij vaste etenstijden aanhouden, bij elke maaltijd iets vertrouwds aanbieden en voorkomen dat je de hele avond commentaar geeft op wat je kind wel of niet eet. Je kunt ook de duur van de maaltijd afstemmen op de leeftijd en aandachtsspanne van je kind (niet langer dan 20 minuten!). En bovenal mag je accepteren dat de ene maaltijd minder gevarieerd is dan de andere. De ene avond heb je de energie om te koken en iets nieuws te laten ontdekken, en de andere avond is een eenvoudige maaltijd helemaal prima. Je hoeft niet van elk avondeten een uitdaging te maken. Het belangrijkste is dat je kind een fijne relatie met eten houdt en dat je op de lange termijn variatie blijft aanbieden.


Zo, durf je het na dit alles wel aan met herfstgroenten? Neem dan eens een kijkje bij de beste recepten van de Meza’Team: die vind je hier!


Contact met Sylvie Barreiro: https://sylviebarreiro.fr/

 

Terug naar het blog